O progreso

     No mes de agosto do ano 2006 Manolo ven, coma tódolos anos, a pasar uns días na súa aldea natal, no concello do Irixo, na provincia de Ourense. Unha tarde tópase con Claudio, un home de noventa e sete anos, que vive na aldea, e que pasa as horas sentado na escaleira de pedra da súa casa, conversando cos veciños.

     - ¿Qué tal, Manolo?. ¿Volves a estar por aquí?.

     - Aquí me ten, coma tódolos anos.

     - E, ¿cómo che vai a vida?...

     Esta pregunta sirve para que Manolo lle explique a Claudio todo o que fai durante once meses ó ano no pais no que está emigrado. E para que lle conte cómo é a vida naquel pais e cómo funcionan alí as cousas.

     Mentres conversan, Manolo atende catro chamadas e responde sete sms no co seu teléfono móbil. Claudio escoita e mira sen presa.

     Manolo cóntalle, entre outras moitas cousas, que alá, no pais onde está, a xente non perde o tempo indo á misa nin falando cos veciños, que todos traballan seguido sen perder o tempo, e que cando queren falar con alguén fano polo mobil ou polo ordenador. Que alí todo funciona coma un reloxo, con total precisión, e que ningunha peza da sociedade pode deixar de cumplir milimétricamente co cometido que ten encomendado. E que alí a xente xa non se namora, e que os mozos e mozas non precisan xuntarse nin nas festas, nin non parques, nin nos fiadoiros, que alí, cando precisan facer o amor, que xa o fan por internet; e que ésto é moi seguro porque non hai peligros nin de embarazos nin de contaxios de enfermedades...

      Claudio escoita e tenta imaxinar cómo pode ser ese mundo no que vive Manolo durante once meses ó ano. E a verdade é que lle costa imaxinar que poida existir un mundo así e que a eso lle chamen progreso.

     Cando termina de soltar o seu "discurso", sen agardar a que Claudio lle manifeste a súa opinión, Manolo mira mecanicamente o seu reloxo e remata a súa conversa dicindo:

     - Xa ves que alá, no pais no que eu estou, van moito por diante de nos.

    E Claudio, contéstalle, pensativo:

     -Xa o vexo, xa... Pero... ¿Sabes unha cousa?. Pensándoo ben, indo para onde imos, ¡eu xa non sei se non será mellor ir un pouco por detrás!.

(Juan, 12-06-2006)